صعصعه بن صوحان عبدی نیز یکی از دیگر دلباختگان علی بود که در آن دل شب در مراسم دفن علی با عده معدودی شرکت کرد. پس از آن که حضرت را دفن کردند و بدنش را خاک پوشانید، صعصعه یک دست خویش را بر قلبش نهاد و با دست دیگر خاک بر سر پاشید و گفت:

« مرگ گوارایت باد! که مولودت پاک بود و شکیبائیت نیرومند و جهادت بزرگ.

بر اندیشه ات دست یافتی و تجارتت سودمند گشت. بر آفریننده ات نازل گشتی و او تو را با خوشی پذیرفت و ملائکش به گردت در آمدند. در همسایگی پیمبر جایگزین گشتی و خداوند تورا در قرب خویش جای داد و به درجه بردارت مصطفی رسیدی و از کاسه لبریزش آشامیدی. از خدا می خواهم که از تو پیروی کنیم و به روشهایت عمل کنیم. دوستانت را دوست بداریم و دشمنانت را دشمن بداریم و در جرگه دوستانت محشور گردیم. دریافتی آن چه را دیگران در نیافتند و رسیدی به آن چه دیگران نرسیدند، در پیشگاه برادرت پیغمبر جهاد کردی و به دین خدا آنچنانکه شایسته بود قیام کردی تا سنتها را بر پا داشتی و آشوبها را اصلاح نمودی و اسلام و ایمان منظم گشت. بر تو باد بهترین درودها.»

«به وسیله­ی تو پشت مؤمنان محکم شد و راه ها روشن گشت و سنتها به پا ایستاد. احدی فضائل و سجایای تو را در خود جمع نکرد. ندای پیغمبر را جواب گفتی، به اجابتش بر دیگران پیشی گرفتی، به یاریش شتافتی و با جان خویش حفظش کردی، با شمشیر ذوالفقار درمراحل ترس و وحشت حمله بردی و پشت ستمگران راشکستی، بنیانهای شرک و پستی را در هم فرو ریختی و گمراهان را در خاک و خون کشیدی پس گوارایت باد ای امیر مؤمنان!»

نزدیکترین مردم بودی به پیغمبر، اول کسی بودی که به اسلام گرویدی، از یقین لبریز و در دل محکم و از همه فداکارتر و نصیبت از خیر بیشتر بود. خداوند ما را از اجر مصیبتت محروم نکند و پس از تو ما را خوار نگرداند.

«به خدا سوگند که زندگیت کلید خیر بود و قفل شر، و مرگت هر شری است و قفل هر خیری، اگر مردم از تو پذیرفته بودند از آسمان و زمین نعمتها برایشان می بارید اما آنان دنیا را بر آخرت برگزیدند.» (ص102،103)

(جاذبه و دافعه علی علیه السلام)