صعصعه بن صوحان عبدی نیز یکی از دیگر دلباختگان علی بود که در آن دل شب در مراسم دفن علی با عده معدودی شرکت کرد. پس از آن که حضرت را دفن کردند و بدنش را خاک پوشانید، صعصعه یک دست خویش را بر قلبش نهاد و با دست دیگر خاک بر سر پاشید و گفت:

« مرگ گوارایت باد! که مولودت پاک بود و شکیبائیت نیرومند و جهادت بزرگ.

ابن اثیر نقل می کند که پیغمبر خطاب کرد به علی و فرمود:

یا علی! خداوند تو را به چیزهایی زینت داد که پیش بندگان او زینتی از آنها محبوبتر نیست: کناره گیری از دنیا، آنچنان قرارت داد که نه تو از دنیا چیزی بهره مند شوی و نه آن از تو. به تو بخشید دوستی مساکین را، آنان به امامت تو خشنودند و تو نیز به پیروی آنان از تو. خوشا به حال کسی که تو را دوست بدارد و در دوستیت راستین باشد. و وای بر کسی که با تو دشمنی کند علیه تو دروغ گوید. (صص94 ، 95)

(جاذبه و دافعه علی علیه السلام)

علی همچون قوانین فطرت است که  جاودانه می مانند. او منبع فیاضی است که تمام نمی گردد بلکه روز به روز زیادتر می شود و به قول جبران خلیل جبران از شخصیتهایی است که در عصر پیش از خود به دنیا آمده اند. بعضی از مردم فقط در زمان خویش رهبرند و به تدریج رهبریشان روبه فراموشی می رود. اما علی و معدودی از بشر، همیشه هادی و رهبرند. (ص33)

شاید بهترین گواه این نوشتار سخن خود حضرت است که فرمود:

«فردا روزهای مرا می بینید و خصائص شناخته نشده ی من برایتان آشکارا می گردد و پس از تهی شدن جای من و ایستادن دیگری به جای من، مرا خواهید شناخت»(ص32)

علی جان آیا امروز همان فردای رسیده است؟

(جاذبه و دافعه علی علیه السلام)

دستگاه مختصات

روزها می گذرد حادثه ها می آید      انتظار فرج از نیمه خرداد کشم

شیب و عرض از مبدأ خط 

سلام بر معلم آزادگان عالم، حسین «علیه السلام» که طرح درسش را در صحرای عرفات نوشت و در صحرای کربلا  اجرا کرد.

جاذبه ی عشقش عباس «علیه السلام» را در او ذوب نمود. سجاد «علیه السلام» روح پرستنده اش  را به ارث  برد و علی اکبرش درآزمون درس او نمره ی قبولی گرفت.

دردانه ای که بهانه ی ظهور آسمانی ترین مرد دوران، مهدی «عج» انتقام خواهی از خون اوست.