
این دسته گل تقدیم به تمامی معلمان عزیز کشورم.
آن هایی که، علی رغم بی مهریهای برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان، همچنان با وجدانی بیدار و احساس مسئولیت، عاشقانه پیوندی از نور بین دانشآموزان و خالق خود میزنند.
آنهایی که، در کنج عزلت تنهایی خود، در دنیایی که رسمش قدرنشناسی شده، بی هیچ ادّعا به تربیت آینده سازان کشورم مشغولند.
آنهایی که، هیچ گاه حاضر نشدهاند نیازهای دانشآموزان را فدای مصلحت اندیشی ظاهرسازیها نموده و دلسوزانه در کلاس درس خود به آموزش میپردازند.
آنهایی که، میدانند چون مطابق فطرت پاک دانشآموزان عمل میکنند، تأثیری عمیق و بلند مدت در آنها باقی خواهند گذاشت. هر چند امروز چیزی از آن را نبینند.
دستان یکایکشان را میبوسم . . .