این دسته گل تقدیم به تمامی معلمان عزیز کشورم.

آن هایی که، علی رغم بی مهری­های برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان، همچنان با وجدانی بیدار و احساس مسئولیت، عاشقانه پیوندی از نور بین دانش­آموزان و خالق خود می­زنند.

آن­هایی که، در کنج عزلت تنهایی خود، در دنیایی که رسمش قدرنشناسی شده، بی هیچ ادّعا به تربیت آینده سازان کشورم مشغولند.

آن­هایی که، هیچ گاه حاضر نشده­اند نیازهای دانش­آموزان را فدای مصلحت اندیشی ظاهرسازی­ها نموده و دلسوزانه  در کلاس درس خود به آموزش می­پردازند.

آن­هایی که، می­دانند چون مطابق فطرت پاک دانش­آموزان  عمل می­کنند، تأثیری عمیق و بلند مدت در آن­ها باقی خواهند گذاشت. هر چند امروز چیزی از آن را نبینند.

دستان یکایکشان را می­بوسم . . .